เดินเดี่ยว

ปฐมบทของการฝึกตน

ที่จะมีชีวิตที่มั่นคงด้านใน แต่ไม่ยึดมั่น

 และเป็นอิสระจากสิ่งร้อยรัดภายนอก ที่เรียกว่า ลาภ ยศ สรรเสริญ

ก็คือ ความกล้าหาญที่เดินออกจากสิ่งเหล่านี้ด้วยความเข้าใจ

ซึ่งมิใช่การปฏิเสธแบบสุดโต่ง

แค่เป็นความตระหนักรู้ว่า สิ่งดังกล่าวมิใช่สัมภาระที่เราจะต้องแบกไปด้วยบนเส้นทางนี้ 

เพราะทางที่จะไปนั้น เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ขรุขระ ลึก เวิ้งว้าง

สารพัดอุปสรรคมากพออยู่แล้ว

ที่เราจะต้องใช้สติ สมาธิ และปัญญาภายในมากพอที่เดินผ่านมันไปอย่างไม่ติดกับดัก

ของอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

เราก็เดินไปสู่จุดหมายปลายทางได้ ที่นี่และเดี๋ยวนี้ 

เพียงแค่ กลับมาอยู่กับลมหายใจเข้า ลมหายใจออก อย่างมีสติ 

เมื่อมีความคิดผ่านเข้ามา ก็ให้มันผ่านไป 

ไม่ต้องข้องแวะกับความคิดใด 

เพียงแค่รู้ แค่ดู เฉยๆ 

เราก็จะไม่อยู่ที่ไหน ไม่เกาะติดสิ่งใด และไม่ตกหลุดพลางใดๆ 

แต่ละย่างก้าวของเราจะค่อยๆ เบาขึ้น เบาขี้น

จนบางครั้งแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง

ขอให้คงวิถีการเดินแห่งสตินี้ไว้ กับลมหายใจเข้า ลมหายใจออก

อย่างผ่อนคลาย

เช่นนี้

แล้วเราค่อยๆ เรียนรู้โลกภายในที่หยั่งลึกไปเรื่อยๆ พร้อมอาวุธเคียงกายคือสติสัมปชัญญะ

ที่จะไปขุดเอากิเลสอาสวะที่นอนเนื่องอยู่ในจิตออกมา

จนกว่า มันจะหมดไปจากใจ 

ไม่ยาก 

หากเราพร้อมที่จะเดินทาง 

เพียงแค่กลับมาอยู๋กับลมหายใจเข้า หายใจออก อย่างมีสติ เท่านั้นเอง

manasikul 1sep 2011